Aşk kapıma çaldı, açmaya cesaret edemedim

Aylardır aynı kafede oturuyoruz. Hep bakışıyoruz. Bir kez gülümsedi, ben başka yana baktım. Bugün tam yan masaya oturdu. Kahve ısmarladı, ben kitap okur gibi yaptım. Aslında tek bir kelime okuyamadım, gözüm hep onda. Kalkacağı sırada "güzel bir kitap mı?" diye sordu. Dondum. "Evet" dedim sadece. O da güldü, gitti. Eve gelince kendime kızdım. Neden tek cümle daha söyleyemedim? Neden bir şey sormadım, bir şey eklemedim? Belki de adım atmayı bekliyorum çünkü reddedilmekten değil, gerçekten bağlanmaktan korkuyorum.

00